Archief van
Categorie: Lezerservaringen

Elke maand presenteren we een nieuwe lezerservaring. Over een boek uit onze mooie bibliotheek. Een boek wat indruk heeft gemaakt, een boek wat een emotie losmaakt. Of gewoon om lekker bij weg te dromen.

Vindt u het leuk om een leeservaring van een boek uit onze bibliotheek met ons te delen,

Stuur uw voorstel in naar info@damesleesmuseum.nl

The Camomile Lawn

The Camomile Lawn

Lezerservaring door: Louise de Boer-Kuyl

The Camomile Lawn (C07575) geschreven door Mary Wesley in 1984, uitgegeven McMillan London Ltd

Mary Wesley (1912-2002) is pas op latere leeftijd gaan schrijven, toen ze financieel aan de grond zat, door haar zonen verlaten en na een hevige longontsteking. The Camomile Lawn schreef Mary toen ze 70 was.

Mary groeide op in het vooroorlogse Groot Brittanie in de zogenaamde ‘upper class’ met 16 gouvernantes die haar allemaal niet aardig vonden. Haar eerste huwelijk was met een Lord, gezegend met twee zonen, daarna volgde een tweede huwelijk met een journalist met wie Mary nog een zoon kreeg.

In de Tweede Wereldoorlog bevrijd door de strakke banden van haar milieu, beleefde Mary Wesley in Londen ondanks alle angst, een opwindende tijd. Na de oorlog heeft ze nog op allerlei antiekbeurzen gestaan.

Ons Leesmuseum heeft tien van haar boeken en ook de bibliografie die over haar geschreven is door Patrick Marnham (Wild Mary C10699). Omdat ons Leesmuseum meer is dan een bibliotheek, worden de leden vaak gewezen op interessante boeken. Dit boek is er wat mij betreft een van.

Een aantal van haar boeken, waaronder The Camomile Lawn, is bovendien verfilmd door de BBC.

Mary Wesley heeft genoten van haar succes als schrijfster, zo werd zij door de Engelse koningin benoemd tot Commander of the Order of the Britsh Empire gekregen.

 

Hieronder volgt een kleine introductie tot The Camomile Lawn.

Tijdens de uitvaart van de  bekende violist Max Erstweiler, gevlucht uit Nazi Duitsland komt de familie na jaren (45 jaar) weer in Cornwall bijeen.

In flash backs wordt het verhaal verteld wat begint in het jaar 1939, wanneer de nog niet volwassen neven en de nichten (Calypso, Polly, Sophy, Walter en Olivier) zoals gebruikelijk ieder jaar bij hun kinderloze oom Richard en tante Helena in de maand augustus logeren.

Voor het prachtige grote huis met het unieke uitzicht op zee had tante Helena een grasveld met camomile ontworpen.

De violist en zijn vrouw Monica logeerden tijdens deze periode bij de dominee en zijn vrouw, zij waren gevlucht uit Duitsland vanwege de nazi’s.

De kinderen, een  mannelijke tweeling, van de dominee en zijn vrouw hadden dezelfde leeftijd als de neven en nichten en dezen trokken dan ook altijd in de zomer met de hele familie op.

Het was de laatste zomer van de jeugd van de kinderen, waarin ook de naderende oorlog al sluimerde en tevens angst aanjoeg.

Het boek verplaatst zich daarna van Cornwall heen en weer naar Londen. Vele gebeurtenissen van de neven en nichten en hun familie gedurende de Tweede Wereldoorlog, die ze innig met elkaar deelden, worden vervolgens beschreven.

Het normale leven in Londen stond geheel stil, families trokken massaal naar de provincie.

Mary Wesley beschrijft in dit boek de wanhopige humor van het overleven, de ironie, de compassie om maar toch gewoon door te gaan en de sexuele revolutie die toch ook tegelijkertijd plaats vond in die periode

Tijdens de uitvaart van de violist komen we, nadat er jaren zijn voorbij gegaan, te weten hoe het met de familie vervolgens vergaan is.

The Camomile Lawn is gedeeltelijk autobibiografisch. Mary Wesley had een vriendin, wiens familie een groot buitenhuis in Cornwall bezat. Mary ging er veel naar toe.

 

The Samurai’s Garden

The Samurai’s Garden

 

Leeservaring door: Annelies Quarles van Ufford

Gail Tsukiyama: ”The Samurai’s Garden”, 1994 – catalogus C09417

Vlak voor het uitbreken van de 2e WO (1937-1938)  reist een Chinees-Japanse student uit Hongkong af naar een Japanse badplaats, om te herstellen van tbc. Het is de vooravond van de Japanse invasie van China.

Daar maakt hij kennis met vier inwoners, te weten een Japans meisje en drie oudere mensen, waaronder eenmysterieus gesluierde vrouw die verderop in afzondering leeft.

Hij raakt een jaar lang betrokken bij hun leven en achtergrond van liefde, drama en verdriet. Een oude tuinbaas neemt hem onder zijn (spirituele) hoede, zowel in de tuin als onderweg.

Een ongeëvenaard en tijdloos boek, indrukwekkend door de krachtige eenvoud van het verhaal. Zorgvuldig neergezet, met respect en stille sereniteit.

De lezer wordt mee gezogen in de belevingswereld van de hoofdpersoon, zijn ”coming of age”, die wij volgen uit zijn dagboek notities.

Het belangrijkste onderwerp in het leerproces laat ik onvermeld, aangezien juist dit de kracht van het boek vormt, waardoor je in één adem wilt uitlezen.

Ik heb het meerdere malen herlezen

 

Verder van deze auteur in de collectie:

Dreaming Water – C10341

Woman in Silk – C10369

The Street of a Thousand Blossoms – C10797

 

De Nachtstemmer

De Nachtstemmer

Leeservaring door: Gwen Nijsen-Quast

Maarten ’t Hart: De nachtstemmer. 2019 (315 paginas) A12972

Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek “de nachtstemmer” van Maarten ’t Hart. Het was lang geleden dat ik iets van deze schrijver had gelezen.
Maarten ’t Hart schreef de roman in het jaar dat hij 75 werd. Hij werd geboren in 1944 in Maassluis en groeide op in een gereformeerde omgeving, die een onuitputtelijke inspiratie bron zou worden voor zijn werk. Tijdens zijn studie biologie in Leiden brak hij met het geloof. In 1971 debuteerde hij met “Stenen voor een Ransuil”. Groot was ook het succes van “een vlucht regenwulpen”. Het geloof, de passie voor muziek , de literatuur en de natuur zijn terugkerende thema’s in zijn werk.

In de nachtstemmer vertelt de ik-persoon, de orgelstemmer Gabriel Pottjewijd, hoe hij met de trein vanuit Groningen naar een plaatsje in Zeeland gaat, waar hij twee antieke orgels moet stemmen. Na een rit in een oude trein komt hij in het stadje waar alles grauw en vervallen lijkt. Een hotel is er niet en hij neemt zijn intrek in een oud zeemanshuis. Hij ontmoet de weduwe Gracinha, een betoverende, maar humeurige Braziliaanse schone. Haar eigenaardige dochter blijkt een uitstekende hulp te zijn bij het stemmen van de orgels. Gabriels omgang met moeder en dochter zorgen voor nogal wat ophef in het dorp en hij raakt steeds meer in de problemen.

De nachtstemmer biedt een combinatie van luchtigheid, chagrijn, vrolijkheid, gekanker en geklaag. Ondanks de verschillende mysteries, de verdachte dorpelingen , de zeer uitgebreid uitgewerkte achtergrond van de personen en van het havenstadje maakt de roman een spontane, bijna geïmproviseerde indruk. De schrijver heeft zich laten leiden door zijn eigen schrijfplezier en had geen zin om te herschrijven of te schrappen. Daardoor zijn er soms overbodige herhalingen. Voor mij was het helemaal niet storend en ik heb het boek met heel veel plezier in één ruk uitgelezen. Het is geen wereldliteratuur, maar de spanning wordt goed opgebouwd en het taalgebruik is mooi. Het is leuk om weer eens wat van deze schrijver te lezen.

Encre sympathique

Encre sympathique

Leeservaring door: Caroline Dijkgraaf

 

“Encre sympathique” van de Franse schrijver Patrick Modiano, 

Weer een heerlijke roman in de lange rij boeken die de Nobelprijswinnaar 2014 schreef: “Encre sympathique”. Het verscheen in 2019 en de nu 75-jarige schrijver heeft nog niets van zijn vakmanschap verloren.

Zoals zo vaak bij Modiano gaat het over de herinnering. Een jonge prive detective kreeg 30 jaar geleden de opdracht om de verdwijning van een jonge vrouw uit te zoeken.
Ze was plotseling verdwenen en zelfs haar identiteit stond niet helemaal vast. Hij heeft deze zaak nooit kunnen loslaten ondanks het besef dat veel uit die tijd vergeten en verloren is. Een zoektocht naar de verloren tijd eigenlijk.

Heden en verleden vloeien samen zodat het een geheel wordt.

Net als in veel van zijn andere boeken speelt het verhaal zich af in Parijs in een melancholische dwaaltocht en is de verhaallijn niet chronologisch, waarbij stukje bij beetje steeds meer duidelijk wordt.

Het Damesleesmuseum heeft 18 romans van zijn hand in de collectie, allemaal zeer de moeite waard. Deze laatste roman, B05447, is echt een aansporing om ook zijn andere boeken te gaan (her)lezen, zeker omdat het allemaal relatief dunne en vlot geschreven boeken zijn.

 

War in Val d’orcia

War in Val d’orcia

 

Leeservaring door: Miriam van Zutphen

Lezend in de krant, kwam ik een verhaal tegen over een mooie villa in Italië. Onderaan het artikel stond dat de eigenaresse in 1946 een boek erover had  geschreven.   

Nog steeds een goed leesbaar boek en we hebben het C 3555 

De villa heet La Foce, het is een historisch Italiaans huis en ligt in de Val d’ Orcia.  Prachtig gelegen en met een nog mooiere tuin.  Het is oorspronkelijk gebouwd in de 15 de eeuw.  Vanwege voortdurende oorlogen verviel het huis en de hele streek tot  volledige armoede en werd een vervallen geheel.  In 1924 werd het huis gekocht door Antonio en Iris Origo, die het vervolgens  verbouwden tot een comfortabele villa.  Ze verbouwden het omliggende land, waardoor ze ook de hele omgeving en de  boeren ondersteunden. 

Het huis is gebouwd in drie verschillende hoogtes (allemaal te zien op de website www.lafoce.com ) omringd door de wereldberoemde tuin ontworpen door Iris Origo  en de Engelse tuinarchitect Cecil Pinsent.  Op speciale dagen is de tuin te bezichtigen, ook daar zullen we nog even mee moeten  wachten.  In het huis en de omringende huizen kan je logeren. 

Het dagboek dat Iris in 1946 heeft geschreven gaat over het dagelijkse leven  op La Foce, tijdens de invasie van de WO II.  Toch bijzonder dat we dit boek in onze collectie hebben   

De Klop op de deur

De Klop op de deur

 

Leeservaring door: Marieke Spliethoff

 

Ina Boudier-Bakker, De klop op de deur. Amsterdamsche familieroman. Amsterdam 1930 (1015 pp.) 

In december 2019 was ik op een congres over Rembrandtprenten in Göttingen (BRD) en tot mijn verbazing refereerde een van de Duitse sprekers in zijn lezing aan Ina Boudier-Bakkers De klop op de deur en noemde dit ‘de Duitse Buddenbrooks’ (Thomas Mann 1901). Aangezien Buddenbrooks een van mijn favoriete boeken is en ik De klop op de deur als jong meisje gelezen had, was dit aanleiding genoeg het boek te herlezen (Damesleesmsueum cat.nr. A02854). 

De klop op de deur is de geschiedenis van de Amsterdamse koopmansfamilie Craets, de hoofdpersoon de chirurgijnsdochter Annètje Goldeweijn. Het boek volgt haar tijd van leven, van ongeveer 1860 tot haar overlijden in 1930. Hoewel de familie Craets vermogend is en zich een huis op de Herengracht kan veroorloven, komen in het boek personen van alle rangen, standen en gezindten voor. Hun levens worden beschreven tegen de achtergrond van de actuele gebeurtenissen. Zo komen de opkomst van het socialisme, de arbeidersbeweging, de strijd voor het Algemeen – en Vrouwenkiesrecht, het Palingoproer, de inhuldiging van koningin Wilhelmina, de Eerste Wereldoorlog en nog veel meer aan de orde. Tegelijkertijd wordt het leven in Amsterdam van die dagen beschreven: een van de personen is lid van het Leesmuseum voor Vrouwen, een ander werkt voor Arbeid Adelt en het Concertgebouw wordt regelmatig bezocht. Een overeenkomst met Buddenbrooks is, behalve dat het boek een familieroman is, dat deze geschiedenis ook een neergaande lijn laat zien. Geen der (klein)kinderen is zo succesvol, rechtschapen, vermogend als de (groot)ouders Craets. De titel refereert overigens aan de tijd, die regelmatig op de deur klopt om veranderingen binnen te laten. 

Ina Boudier-Bakker (Amsterdam 1975-Utrecht 1966) was in haar tijd een populaire en productieve schrijfster. Het Damesleesmuseum bezit maar liefst 38 titels van haar. Andere bekende titels van haar zijn o.m. Armoede (1909) en Het Spiegeltje (1917). Hoewel Ina Boudier-Bakker in haar tijd zeer geliefd was bij het grote publiek, zetten de critici haar werken weg als ‘damesromans’ of ‘huiskamerrealisme’, een genre dat door vrouwelijke schrijfsters werd beoefend. Menno ter Braak behoorde tot haar felste critici en noemde haar ‘de koningin van de Nederlandse damesroman’. 

Dit oordeel is nu, in een tijd dat er geen onderscheid in waardering meer wordt gemaakt tussen het werk van mannelijke en vrouwelijke auteurs, aan herziening toe. Het werk van Ina Boudier-Bakker overstijgt het niveau van de hedendaagse ‘chicklit’ en moet mijns inziens opgewaarderd worden.